Ik sluit mezelf en Gerard op in een afgesloten ruimte voor een uur. Er staan 2 camera's, elk in een verschillende hoek. Ik wil kijken hoe je je tot elkaar verhoudt. Ik denk dat je je bewust bent van de camera en van elkaar, en dat je die ongemakkelijkheid zult zien of voelen.
Ik heb, naast dat-ie-afgesloten is en zonder ramen, de ruimte ook gekozen vanwege z'n leegheid, lelijkheid, rauwheid. Electriciteits-pvc-buizen, betonnen vloer, koud, tl-licht. Houd ik van.
Ik voel me gedurende dat uur inderdaad wel ongemakkelijk. We praten wel voortdurend. Voornamelijk over theater. We staan tijdens het uur eigenlijk voortdurend op dezelfde plek. In een lege ruimte heb je eigenlijk ook niet zoveel reden om te gaan bewegen ofzo. Waarom beweeg je je eigenlijk in een ruimte naar een andere plek? Alleen maar als daar iets is toch? Ik merk tijdens het filmen dat ik me beweeg omdat ik denk dat het misschien voor de camera interessanter of mooier is, en in verband met hoe ik me tot Gerard verhoud.
Als ik het terugkijk zie ik hoe druk ik ben met m'n lichaam: zwaaiende armen, wilde verhalen, benen strekken, rug strekken, etc. Ik geloof niet dat ik dat op dezelfde manier zou doen als ik met een vrouw in de ruimte ben.
